می خواهم همگام با سایه تنهاییم در خیال بارانی ات قدم بزنم . چتر شکسته بغضم را بگشایم. می خواهم شاعر لحظه های سرخ باشم و غزل غزل گریه کنم. می خواهم گامهایم را محکم تر از قبل بردارم و مثل باد از کوی و برزنها بگذرم، و به عاشقانه ترین عاشق ها برسم. می خواهم در امتداد خاموشی از تو بگویم، از تو که طراوت شقایقهای باغچه ام خواهی بود. می خواهم همیشه از تو بنویسم، بی آنکه در جستجوی قافیه باشم، بی آنکه واژه ها را انتخاب کنم. می خواهم ساده از تو بنویسم. از تو، از تو که میدانم دوستم داری و هر دم یک سبد مهربانی از تو هدیه می گیرم. می خواهم چشمان خیس و تاریکم را آنقدر به جاده بدوزم تا از پس آن بیرون بیایی، و دستان سرد و بی پناهم را پناهگاه باشی. تو مرا به سوی خود خواندی و من نیز مشتاقانه به سویت پرواز می کنم
امضا پریا
+نوشته شده در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387ساعت16:24توسط پریا |
|
